ღღبر باد رفته...ღღ

آخرین پست.....

doniayvarooneh — Sun, 09 Nov 2008 19:52:18 GMT

به نام سنگ ، به نام سکوت و به نام هرآنچه که مي شکند و خود ناشکستني ست.

به نام سحر، به نام سرور و به نام هرآنچه که افسانه شد و هنوز گمان بر واقعيتش داريم.

به نام گل ، به نام گلوله و به نام هر آنچه که نفوذ مي کند و سرانجام متلاشي مي سازد.

به نام من ، به نام مردگان و به نام هرآنکه به آرامش رسيد

و قرين فراموشي شد...

این وب تقديم به آنان که اسير بازي تقديرند و گله و شکايتي ندارند.
آنان که در راه عشق از راست قامتانند.
آنان که زماني نااميد نا اميدند و زماني به آينده اميدوارند.
به پاکباختگان،ناچارگان،دلمردگان عشق،دلباختگان،شوريدگان،فاتحان و بردباران و به همه آنان که قلبشان به ياد عشق در سينه مي تپد......
و تقديم به همه آنان که در عشقشان وفادار بودند و آن را باور دارند.
و تقديم به تنها کسي که دوستش دارم و عزيزترين کسم در اين دنياستღღ.F.ღღ

و آري ديگر سکوت ميکنم تا به خاک سپردن آخرين خاکسترهاي آرزوي بر باد رفته ام آبرومندانه باشد.

doniayvarooneh — Fri, 17 Oct 2008 01:24:46 GMT

شب است و من تنها روي پله حياط نشسته ام و به آسمان پر ستاره چشم دوخته ام.
نسيم خنکي صورتم را نوازش ميدهد و آرامش خاصي را به دلم هديه ميکند.به چادر سياه شب چشم ميدوزم و سعي ميکنم روي برگه سفيد کاغذ بنويسم هر آنچه را که فکر و ذهنم را مشغول خود کرده است.دلم ميخواهد همه و همه بخوانند داستان عشقم را که تمام شدني نيست.
عشقي که هر روز بر شدت آن افزوده ميشود.دلم ميخواهد بنويسم آنفدر بنويسم که پير اين راه شوم.دلم ميخواهد صدا بزنم با تمام وجود صدا بزنم که بياييد و ببينيد که رسم عاشقي چيست...؟
وفا تا کجاي خانه هاي ما جا دارد و محبت در پيچ و خم کدام کوچه هاي خلوت و تاريک گم شده است.
من ميخواهم از همان عشق حقيقي بنويسم.
(از آبي عشق تا خاکستري جدايي)

انتظار

doniayvarooneh — Tue, 23 Sep 2008 00:55:18 GMT

منتظر هستم.زيرا ميدانم که تو به سوي من باز خواهي گشت.
با همه قدرتم اين انتظار تلخ را تحمل خواهم کرد.زيرا ميدانم اگر جسم تو هم مراجعت نکند قلب و روحت به سوي من به سوي عشق ابدي و جاودانش خواهد شتافت.
قلبي که در آن خاطره ها و خوشي ها و نگاه هاي مهربانت براي ابد مدفون است و با هر ضربان خود آنها نيز به حرکت در مي آيند.
منتظر هستم در هر بهار و تابستان.در هر گوشه و هر کنار انتظار ميکشم تا آن کساني که عاقبت دل خود را از تو پس خواهند گرفت کم کم از تو دور شوند و گرد و غبار خاطرات آنها از خاطرت رود و به ياد من و گذشته اي که با هم داشتيم بيفتي.
به ياد عهد ها و پيمانهايي که با هم داشتيم به ياد شبهايي که با نور مهتاب در ميان قايق ، صداي ضربان قلب من و تو با صداي پاروهايمان يکي ميگشت و من و تو به آينده اي اميدوار پارو مي زديم.
انتظار ميکشم و آنها که لبخند پيروز مندا نه اي از اين جدايي ها بر لب مي آورم و ميگويم من هنوز منتظرم زيرا روح و جسم او متعلق به من است.
من هنوز منتظرم زيرا چشمان او به جز ديدگان من فرد ديگري را نمي بينند.
منتظرم چون حتي مرگ هم نميتواند او را از من جدا کند.زيرا هنوز قلبهاي ما با خاطرات گذشته همچنان با يک آهنگ مي تپد.

....این روزا

doniayvarooneh — Tue, 09 Sep 2008 16:00:18 GMT

این روزا عادت همه رفتن و دل شکستنه ، درد تموم عاشقا ، پای کسی نشستنه ، این روزا مشق بچه ها ، یه صفحه آشفتگیه ، گردای روی آینه ها ، فقط غم زندگیه.

این روزا درد عاشقا ، فقط غم ندیدنه ، مشکل بی ستاره ها ، یه کم ستاره چیدنه، این روزا کار گلدونا ، از شبنمی تر شدنه ، آرزوی شقایق ها ، یه شب کبوتر شدنه ، این روزا آسمونمون ، پر از شکسته بالیه ، جای نگاه عاشقت ، باز توی خونه خالیه ، این روزا کار آدما ، دلای پاکو بردنه ، بعدش اونو گرفتن و ، به دیگری سپردنه

بقیش رو تو ادامه مطلب بخون

یادش رفت

doniayvarooneh — Sun, 07 Sep 2008 14:32:18 GMT

من بودم و تو فرشته ای پاکتر از پاکی ها ، من بودم و دستانی به وسعت خورشید و تو با نگاهی به مهربانی آسمان.

من گفتم :میخندم ، تو گفتی : می آیم و فرشته گفت : پیوندتان میدهم.

حالا بعد از سالهای صورتی احساس من خندیدم و تو آمدی اما به گمانم فرشته یادش رفت ما را به هم برساند.

غفلت

doniayvarooneh — Mon, 25 Aug 2008 23:53:03 GMT

ساعت 3 شب بودكه صداي تلفن پسري را از خواب بيدار كرد. پشت خط مادرش بود.
پسر با عصبانيت گفت: چرا اين وقت شب مرا از خواب بيدار كردي؟
مادر گفت:25 سال قبل در همين موقع شب تو مرا از خواب بيدار كردي؟ فقط خواستم بگويم تولدت مبارك.
پسر از اينكه دل مادرش را شكسته بود تا صبح خوابش نبرد، صبح سراغ مادرش رفت . وقتي داخل خانه شد مادرش را پشت ميزتلفن با شمع نيمه سوخته يافت ولي مادر ديگر در اين دنيا نبود...

حکایت

doniayvarooneh — Mon, 25 Aug 2008 20:48:33 GMT

روزي از روزها پدري از يک خانواده ثروتمند، پسرش را به مناطق روستايي برد تا او دريابد مردم تنگدست چگونه زندگي مي‌کنند. آنان دو روز و دو شب را در مزرعه ي خانواده‌اي بسيار فقير سر کردند و سپس به سوي شهر بازگشتند. در نيمه‌هاي راه پدر از فرزند پرسيد: خب پسرم، به من بگو سفر چگونه گذشت؟
- خيلي خوب بود پدر.
- پسرم آيا ديدي مردم فقير چگونه زندگي مي‌کنند؟
- بله پدر، ديدم...
- بگو ببينم از اين سفر چه آموختي؟
- من ديدم که ما در خانه ي خود يک سگ داريم و آنان چهار سگ داشتند. ما استخري داريم که تا نيمه‌هاي باغمان طول دارد و آنان برکه‌اي دارند که پاياني ندارد، ما فانوسهاي باغمان را از خارج وارد کرده‌ايم، اما فانوسهاي آنان ستارگان آسمانند؛ ايوان ما تا حياط جلوي خانه‌مان ادامه دارد، اما ايوان آنان تا افق گسترده است. ما قطعه زمين کوچکي داريم که در آن زندگي مي‌کنيم، اما آنها کشتزارهايي دارند که انتهاي آنان ديده نمي‌شود؛ ما پيشخدمتهايي داريم که به ما خدمت مي‌کنند، اما آنها خود به ديگران خدمت مي‌کنند؛ ما غذاي مصرفي‌مان را خريداري مي‌کنيم، اما آنها غذايشان را خود توليد مي‌کنند؛ ما در اطراف ملک خود ديوارهايي داريم تا ما را محافظت کنند، اما آنان دوستاني دارند تا آنها را محافظت کنند.
آن پسر همچنان سخن مي‌گفت و پدر سکوت کرده بود و سخني براي گفتن نداشت. پسر سپس افزود:
متشکرم پدر که نشان دادي ما چقدر فقير هستيم!

doniayvarooneh — Mon, 25 Aug 2008 00:15:18 GMT

فراموشم کن

doniayvarooneh — Mon, 25 Aug 2008 00:08:18 GMT

از وقتی مرده ام دلتنگی هایم چند برابر شده. یادت هست؟حتی آن روزها که تمام ثانیه هایش رابرای با تو بودن خرج می کردم و آرام و بی صدا می گفتم :

«دلتنگم».

و این دلتنگی لعنتی هیچگاه رهایم نکرد تا لحظه مرگ

«دوستت دارم »

این شیرین ترین کلمه ایست که در این مکان عجیب و غریب برایت می نویسم.وقتی تازه زیر خاکی شدم قدیمی ترها تشر می زدن دکه چرا هنوز به آن بالاها فکر می کنی؟ در اینجا اندیشیدن به آن بالاها چندان خوشآیند نیست.هنوز موریانه ها به چشمانم نرسیده اند می دانی ؟

گوشت را بیار....

من نگران قلبم هستم اگر آن را هم بخورند دیگر با کجای وجودم باید دوستت داشته باشم؟

شب سوم بعد از مرگم آمدم به خوابت تا همین را بگویم اما جیغ زدی واز خواب پریدی نفهمیدم چرا

تا این حد وحشت کردی و ترسیدی ؟

اما ببین..

به خدا من همان عاشق سابقم

فقط...

کمی مٌرده ام!!!!!!!!!!

همین .

درد دلتنگی

doniayvarooneh — Sun, 24 Aug 2008 23:50:18 GMT

دوباره دلم گرفته
دوباره آسمان اين دل ابري شده ...
دوباره اين چشمهاي خسته باراني شده ....
دوباره دلم گرفته است و شعر دلتنگي را براي اين دل ميخوانم....
ميخوانم و اشک ميريزم ، آنقدر اشک ميريزم تا اين اشکها تبديل به گريه شوند...
در گوشه اي ، تنهاي تنها و خسته از اين دنيا ....
دوباره اين دل بهانه ميگيرد و درد دلتنگي را در دلم بيشتر ميکند.....
خيلي دلم گرفته است ، مثل همان لحظه اي که آسمان ابري مي شود...
خيلي دلم گرفته است ، مثل همان لحظه اي که پرنده در قفس اسير است و با نگاه
معصومانه خود به پرنده هايي که در آسمان آزادانه پرواز ميکنند چشم دوخته است...
دلم گرفته است مثل لحظه تلخ غروب ، مثل لحظه سوختن پروانه ، مثل لحظه شکستن
يک قلب تنها ...