این روزا عادت همه رفتن و دل شکستنه ، درد تموم عاشقا ، پای کسی نشستنه ، این روزا مشق بچه ها ، یه صفحه آشفتگیه ، گردای روی آینه ها ، فقط غم زندگیه.

این روزا درد عاشقا ، فقط غم ندیدنه ، مشکل بی ستاره ها ، یه کم ستاره چیدنه، این روزا کار گلدونا ، از شبنمی تر شدنه ، آرزوی شقایق ها ، یه شب کبوتر شدنه ، این روزا آسمونمون ، پر از شکسته بالیه ، جای نگاه عاشقت ، باز توی خونه خالیه ، این روزا کار آدما ، دلای پاکو بردنه ، بعدش اونو گرفتن و ، به دیگری سپردنه

بقیش رو تو ادامه مطلب بخون

من بودم و تو فرشته ای پاکتر از پاکی ها ، من بودم و دستانی به وسعت خورشید و تو با نگاهی به مهربانی آسمان.

من گفتم :میخندم ، تو گفتی : می آیم و فرشته گفت : پیوندتان میدهم.

حالا بعد از سالهای صورتی احساس  من خندیدم و تو آمدی  اما به گمانم فرشته یادش رفت ما  را به هم برساند.

از وقتی مرده ام دلتنگی هایم چند برابر شده. یادت هست؟حتی آن روزها که تمام ثانیه هایش رابرای با تو بودن خرج می کردم و آرام و بی صدا می گفتم :

                          «دلتنگم».

و این دلتنگی لعنتی هیچگاه رهایم نکرد تا لحظه مرگ

                           «دوستت دارم »

 این شیرین ترین کلمه ایست که در این مکان عجیب و غریب برایت می نویسم.وقتی تازه زیر خاکی شدم قدیمی ترها تشر می زدن دکه چرا هنوز به آن بالاها فکر می کنی؟ در اینجا اندیشیدن به آن بالاها چندان خوشآیند نیست.هنوز موریانه ها به چشمانم نرسیده اند می دانی ؟

گوشت را بیار....

من نگران قلبم هستم اگر آن را هم بخورند دیگر با کجای وجودم باید دوستت داشته باشم؟ 

شب سوم بعد از مرگم آمدم به خوابت تا همین را بگویم اما جیغ زدی واز خواب پریدی نفهمیدم چرا

تا این حد وحشت کردی و ترسیدی ؟

اما ببین..

به خدا من همان عاشق سابقم

فقط...

فقط...

کمی مٌرده ام!!!!!!!!!!

همین .

دوباره دلم گرفته
دوباره آسمان اين دل ابري شده ...
دوباره اين چشمهاي خسته باراني شده ....
دوباره دلم گرفته است و شعر دلتنگي را براي اين دل ميخوانم....
ميخوانم و اشک ميريزم ، آنقدر اشک ميريزم تا اين اشکها تبديل به گريه شوند...
 در گوشه اي ، تنهاي تنها و خسته از اين دنيا ....
دوباره اين دل بهانه ميگيرد و درد دلتنگي را در دلم بيشتر ميکند.....
 خيلي دلم گرفته است ، مثل همان لحظه اي که آسمان ابري مي شود...
 خيلي دلم گرفته است ، مثل همان لحظه اي که پرنده در قفس اسير است و با نگاه
 معصومانه خود به پرنده هايي که در آسمان آزادانه پرواز ميکنند چشم دوخته است...
 دلم گرفته است مثل لحظه تلخ غروب ، مثل لحظه سوختن پروانه ، مثل لحظه شکستن
  يک قلب تنها ...    

یه روز بهم گفت: می خوام باهات دوست بشم.آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام بهش لبخند زدم و گفتم: آره میدونم. فکر خوبیه . منم خیلی تنهام

 یه روز دیگه بهم گفت: می خوام تا  ابد باهات بمونم. آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام بهش لبخند زدم و گفتم: آره میدونم. فکر خوبیه. منم خیلی تنهام...یه روز دیگه بهم گفت:   می خوام برم یه جای دور.جایی که هیچ مزاحمی نباشه.  وقتی همه چیز حل شد تو هم بیا اونجا.آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام .....بهش لبخند زدم و گفتم: آره میدونم. فکر خوبیه، منم خیلی تنهام .یه روز تو نامه برام نوشت: من اینجا یه دوست پیدا کردم. آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام ......براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم: آره میدونم.فکر خوبیه. منم خیلی تنهام

یه روز دیگه تو نامه برام نوشت: من قراره با این دوستم تا  ابد زندگی کنم. آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم: آره میدونم .فکر خوبیه،منم خیلی تنهام

حالا دیگه اون تنها نیست و از این بابت خوشحالم و چیزی که

 بیشتر از اون خوشحالم میکنه اینه که هنوز نمیدونه که من

 خیلی خیلی تنهام....

دلم گرفته است ای یار...ای مهربانترین حضور و ای ساده ترین واژه ی من.... دلم همچون تمام شب های افسرده تنگ و غمگین است و نمی دانم که کجا خواهم توانست خوشبختی رادرک کنم...شاید هیچ وقت...شاید همیشه همین شاید....سهم من از تمام عشق همین یک لحظه بود.... همین یک لحظه ی کوتاه و ساده و پرلبخند.... من دلم را به کوچه های نوازش می برم....در زیر سایه ی خاطرات دیروزم.... و در نگاه گرم تو من هی آب می شوم.... وفرو می ریزم به روی اندیشه ای که از فاصله ها میگوید....

خواستم زنده بمانم غم دوران نگذاشت 

                                 خواستم غم مخورم قصه هجران نگذاشت

 خواستم دست به هر کـار خلافی بزنـم   

                                   آیه خـوف فمـن یعمــل قــرآن نگذاشــت

 خواستم صاحب زر گردم و سر نیزه زور     

                                 مرگ چنگیز به یاد آمد و میدان نگذاشت

خواستم بهر دو نان منت دونان بکشـــم    

                               پــاسخ مور به پیــغام سلیمـان نـگذاشــت

 خواستم از خم شادی دو سه جامی بزنم 

                               یاد آن خسته دل بی سر و سامان نگذاشت

خواستم کاخ بسازم که کشد سر به فلک   

                          دیــــدن کوخ نشیــنان بیابـــان نگذاشـــت

 خواستم سفره شاهانه بچینم به طــــرب     

                            یـــاد آن گرسنه سر بــه گریبان نگذاشت

 خواســتم شعـــر بگویم که بخنند هــمه         

                         ناله بیــوه زن و اشــک یتیمان نــگذاشت

نفس میخواست مرا منحرف از راه کند           

                         فطرتم بر سر عقل آمد و وجدان نگذاشت