به نام سحر، به نام سرور و به نام هرآنچه که افسانه شد و هنوز گمان بر واقعيتش داريم.

به نام گل ، به نام گلوله و به نام هر آنچه که نفوذ مي کند و سرانجام متلاشي مي سازد.

به نام من ، به نام مردگان و به نام هرآنکه به آرامش رسيد

 و قرين فراموشي شد...

 این وب تقديم به آنان که اسير بازي تقديرند و گله و شکايتي ندارند.
آنان که در راه عشق از راست قامتانند.
آنان که زماني نااميد نا اميدند  و زماني به آينده اميدوارند.
به پاکباختگان،ناچارگان،دلمردگان عشق،دلباختگان،شوريدگان،فاتحان و بردباران و به همه آنان که قلبشان به ياد عشق در سينه مي تپد......
و تقديم به همه آنان که در عشقشان وفادار بودند و آن را باور دارند.
و تقديم به تنها کسي که دوستش دارم و عزيزترين کسم در اين دنياستღღ.F.ღღ

و آري ديگر سکوت ميکنم تا به خاک سپردن آخرين خاکسترهاي آرزوي بر باد رفته ام آبرومندانه باشد.

منتظر هستم.زيرا ميدانم که تو به سوي من باز خواهي گشت.
با همه قدرتم اين انتظار تلخ را تحمل خواهم کرد.زيرا ميدانم اگر جسم تو هم مراجعت نکند قلب و روحت به سوي من به سوي عشق ابدي و جاودانش خواهد شتافت.
قلبي که در آن خاطره ها و خوشي ها و نگاه هاي مهربانت براي ابد مدفون است و با هر ضربان خود آنها نيز به حرکت در مي آيند.
منتظر هستم در هر بهار و تابستان.در هر گوشه و هر کنار انتظار ميکشم تا آن کساني که عاقبت دل خود را از تو پس خواهند گرفت کم کم از تو دور شوند و گرد و غبار خاطرات آنها از خاطرت رود و به ياد من و گذشته اي که با هم داشتيم بيفتي.
به ياد عهد ها و پيمانهايي که با هم داشتيم به ياد شبهايي که با نور مهتاب در ميان قايق ، صداي ضربان قلب من و تو با صداي پاروهايمان يکي ميگشت و من و تو به آينده اي اميدوار پارو مي زديم.
انتظار ميکشم و آنها که لبخند پيروز مندا نه اي از اين جدايي ها بر لب  مي آورم و ميگويم من هنوز منتظرم زيرا روح و جسم او متعلق به من است.
من هنوز منتظرم زيرا چشمان او به جز ديدگان من فرد ديگري را نمي بينند.
منتظرم چون حتي مرگ هم نميتواند او را از من جدا کند.زيرا هنوز قلبهاي ما با خاطرات گذشته همچنان با يک آهنگ مي تپد.

این روزا عادت همه رفتن و دل شکستنه ، درد تموم عاشقا ، پای کسی نشستنه ، این روزا مشق بچه ها ، یه صفحه آشفتگیه ، گردای روی آینه ها ، فقط غم زندگیه.

این روزا درد عاشقا ، فقط غم ندیدنه ، مشکل بی ستاره ها ، یه کم ستاره چیدنه، این روزا کار گلدونا ، از شبنمی تر شدنه ، آرزوی شقایق ها ، یه شب کبوتر شدنه ، این روزا آسمونمون ، پر از شکسته بالیه ، جای نگاه عاشقت ، باز توی خونه خالیه ، این روزا کار آدما ، دلای پاکو بردنه ، بعدش اونو گرفتن و ، به دیگری سپردنه

بقیش رو تو ادامه مطلب بخون

من بودم و تو فرشته ای پاکتر از پاکی ها ، من بودم و دستانی به وسعت خورشید و تو با نگاهی به مهربانی آسمان.

من گفتم :میخندم ، تو گفتی : می آیم و فرشته گفت : پیوندتان میدهم.

حالا بعد از سالهای صورتی احساس  من خندیدم و تو آمدی  اما به گمانم فرشته یادش رفت ما  را به هم برساند.

از وقتی مرده ام دلتنگی هایم چند برابر شده. یادت هست؟حتی آن روزها که تمام ثانیه هایش رابرای با تو بودن خرج می کردم و آرام و بی صدا می گفتم :

                          «دلتنگم».

و این دلتنگی لعنتی هیچگاه رهایم نکرد تا لحظه مرگ

                           «دوستت دارم »

 این شیرین ترین کلمه ایست که در این مکان عجیب و غریب برایت می نویسم.وقتی تازه زیر خاکی شدم قدیمی ترها تشر می زدن دکه چرا هنوز به آن بالاها فکر می کنی؟ در اینجا اندیشیدن به آن بالاها چندان خوشآیند نیست.هنوز موریانه ها به چشمانم نرسیده اند می دانی ؟

گوشت را بیار....

من نگران قلبم هستم اگر آن را هم بخورند دیگر با کجای وجودم باید دوستت داشته باشم؟ 

شب سوم بعد از مرگم آمدم به خوابت تا همین را بگویم اما جیغ زدی واز خواب پریدی نفهمیدم چرا

تا این حد وحشت کردی و ترسیدی ؟

اما ببین..

به خدا من همان عاشق سابقم

فقط...

فقط...

کمی مٌرده ام!!!!!!!!!!

همین .

دوباره دلم گرفته
دوباره آسمان اين دل ابري شده ...
دوباره اين چشمهاي خسته باراني شده ....
دوباره دلم گرفته است و شعر دلتنگي را براي اين دل ميخوانم....
ميخوانم و اشک ميريزم ، آنقدر اشک ميريزم تا اين اشکها تبديل به گريه شوند...
 در گوشه اي ، تنهاي تنها و خسته از اين دنيا ....
دوباره اين دل بهانه ميگيرد و درد دلتنگي را در دلم بيشتر ميکند.....
 خيلي دلم گرفته است ، مثل همان لحظه اي که آسمان ابري مي شود...
 خيلي دلم گرفته است ، مثل همان لحظه اي که پرنده در قفس اسير است و با نگاه
 معصومانه خود به پرنده هايي که در آسمان آزادانه پرواز ميکنند چشم دوخته است...
 دلم گرفته است مثل لحظه تلخ غروب ، مثل لحظه سوختن پروانه ، مثل لحظه شکستن
  يک قلب تنها ...    

یه روز بهم گفت: می خوام باهات دوست بشم.آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام بهش لبخند زدم و گفتم: آره میدونم. فکر خوبیه . منم خیلی تنهام

 یه روز دیگه بهم گفت: می خوام تا  ابد باهات بمونم. آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام بهش لبخند زدم و گفتم: آره میدونم. فکر خوبیه. منم خیلی تنهام...یه روز دیگه بهم گفت:   می خوام برم یه جای دور.جایی که هیچ مزاحمی نباشه.  وقتی همه چیز حل شد تو هم بیا اونجا.آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام .....بهش لبخند زدم و گفتم: آره میدونم. فکر خوبیه، منم خیلی تنهام .یه روز تو نامه برام نوشت: من اینجا یه دوست پیدا کردم. آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام ......براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم: آره میدونم.فکر خوبیه. منم خیلی تنهام

یه روز دیگه تو نامه برام نوشت: من قراره با این دوستم تا  ابد زندگی کنم. آخه میدونی من اینجا خیلی تنهام براش یه لبخند کشیدم و زیرش نوشتم: آره میدونم .فکر خوبیه،منم خیلی تنهام

حالا دیگه اون تنها نیست و از این بابت خوشحالم و چیزی که

 بیشتر از اون خوشحالم میکنه اینه که هنوز نمیدونه که من

 خیلی خیلی تنهام....

دلم گرفته است ای یار...ای مهربانترین حضور و ای ساده ترین واژه ی من.... دلم همچون تمام شب های افسرده تنگ و غمگین است و نمی دانم که کجا خواهم توانست خوشبختی رادرک کنم...شاید هیچ وقت...شاید همیشه همین شاید....سهم من از تمام عشق همین یک لحظه بود.... همین یک لحظه ی کوتاه و ساده و پرلبخند.... من دلم را به کوچه های نوازش می برم....در زیر سایه ی خاطرات دیروزم.... و در نگاه گرم تو من هی آب می شوم.... وفرو می ریزم به روی اندیشه ای که از فاصله ها میگوید....

خواستم زنده بمانم غم دوران نگذاشت 

                                 خواستم غم مخورم قصه هجران نگذاشت

 خواستم دست به هر کـار خلافی بزنـم   

                                   آیه خـوف فمـن یعمــل قــرآن نگذاشــت

 خواستم صاحب زر گردم و سر نیزه زور     

                                 مرگ چنگیز به یاد آمد و میدان نگذاشت

خواستم بهر دو نان منت دونان بکشـــم    

                               پــاسخ مور به پیــغام سلیمـان نـگذاشــت

 خواستم از خم شادی دو سه جامی بزنم 

                               یاد آن خسته دل بی سر و سامان نگذاشت

خواستم کاخ بسازم که کشد سر به فلک   

                          دیــــدن کوخ نشیــنان بیابـــان نگذاشـــت

 خواستم سفره شاهانه بچینم به طــــرب     

                            یـــاد آن گرسنه سر بــه گریبان نگذاشت

 خواســتم شعـــر بگویم که بخنند هــمه         

                         ناله بیــوه زن و اشــک یتیمان نــگذاشت

نفس میخواست مرا منحرف از راه کند           

                         فطرتم بر سر عقل آمد و وجدان نگذاشت

در روزگاران دور جزیره ای بود که در ان همه احساسات زندگی میکردند؛از جمله ترس،شادی،غم،ثروت و...روزی به احساسات خبر دادند که جزیره در حال غرق شدن است.همه تصمیصم گرفتند جزیره را ترک کنند جز عشق.عشق تصمیم گرفت که تا اخرین لحظات غرق شدن جزیره باقی بماند.

چند روزی گذشت و جزیره هر روز بیشتر در آب فرو میرفت.تا اینکه عشق هم تصمیم گرفت هر چه سریعتر جزیره را ترک کند.نگاهی به اطرافش کرد و ثروت را دید که با قایق زیبایش از آنجا دور میشود.فریاد زد و از ثروت کمک خواست.ثروت گفت قایق من پر از طلا و جواهر است دیگر جای برای تو نیست.عشق همانطور که به دوروبرش نگاه میکرد از غرور خواست که او را همراه خودش ببرد.غرور گفت تو خیس شده ای و قایق مرا کثیف خواهی کرد.

عشق با گریه از شادی کمک خواست اما شادی آنقدر در هیاهوی خود غرق بود که صدای عشق را نشنید.از غم کمک خواست اما غم گفت که من خیلی ناراحتم دلم میخواهد تنها باشم.عشق نا امیدانه به اطرافش مینگریست که ناگهان صدایی او را به خود اورد که میگفت:من تو ا همراهی می کنم و با من بیا.عشق از شادمانی فریاد کشید و همراه احساس نا شناخته شد.اما انقدر خوشحال بود که فراموش کرد اسم احساس ناشناس را بپرسد.

وقتی که به خشکی رسیدند،احساس ناجی بی هیچ کلمه ای راه خود را گرفت و رفت.عشق سراسیمه به سراغ علم رفت و از او پرسید که تو میدانی چه کسی مرا نجات داد.علم گفت زمان.عشق متحیرانه از علم پرسید چرا هیچ کس به من کمک نکرد جز زمان؟!علم لبخندی زد و گفت:«چون تنها  زمان است که عظمت عشق را در میابد.»

گاه گاهي

در سكوت كلماتم كه پر از فرياد بودن توست،

مي توان شعرهايي شنيد

از جنس اشك.

هر چند ثانيه ها تمام مي شوند؛

اما قدم گاهِ نگاه من همان ثانيه هايي ست

كه هميشه در گذرند.

نگاهي كه خشكيده مي رقصد !

در ازدهام هزاران سؤال بي پاسخ،

در هجوم سخت ترين كلمات،

و در فراواني رساترين فريادهاي بي صدا

من همچنان مي نگرم. بي آنكه لب از لب بگشايم.

و نگاه لرزانم

نگران به افق نبودن توست.

آدمک آخر دنياست ، بخند

 آدمک مرگ همين جاست ، بخند

   آن خدايي که بزرگش خواندي

      به خدا مثل تو تنهاست ، بخند

      دستخطي که تو را عاشق کرد

      شوخي کاغذي ماست ، بخند

      فکر کن درد تو ارزشمند است

      فکر کن گريه چه زيباست ، بخند

      صبح فردا به شبت نيست که نيست

      تازه انگار که فرداست ، بخند

      راستي آنچه به يادت داديم

       پر زدن نيست که درجاست ، بخند

      آدمک نغمه ي آغاز نخوان

      به خدا آخر دنياست ، بخند

من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                    من

باختن                                                          عشق

جان                                                                        يعني

زندگي                                                                             ليلي و

قمار                                                                                مجنون

در                              عشق يعني ...            شدن

ساختن                                                                                  عشق

دل                                                                                      يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

عشق                                           آميختن                                            افروختن

يعني                                  به هم          عشق                                  سوختن

چشمهاي                        يكجا                    يعني                          كردن

پر ز                   و غم                            دردهاي                گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

عشق                                     من

يعني 

من هنوز چیزی نگفتم که تو طاقتت تموم شد

باقی شو بگم میبینی گریه هات کلی حروم شد

حال من خیلی عجیبه دوس دارم پیشم بشینی

من نگاهت بکنم تا تو چشام عشقو ببینی

بد جوری دیوونتم من فکر نکن این اعتراضه همیشه نبودن تو کرده این دلو کلافه

چیه دلم گرفتی واسه چی داری گریه می کنی؟

چیه دلم شکستی واسه کی داری گریه میکنی؟

چیه دلم غریبی چی دیدی داری گریه میکنی؟

میگی گذاشته رفته" اونی که مثل نفست بود.

میگی دلتو شکسته" اونی که همه کس تو بود.

میگی دیدی نموندش" پای همه حرفهایی که زده بود.

دل من می دونم داری دیوونه میشی اما باز بی خیالش

دل من می دونم داری ویرونه میشی اما باز بی خیالش

بابا بی خیالش

زندگي،يك لبخند،يك احساس

هيچکس نمي تونه به دلش ياد بده که نشکنه ...! ولي حداقل مي تونه يادش بده که وقتي شکست لبه تيزش دست اوني رو که شکستتش نبره

تا حالا این حس رو تجربه کردی... 

دیدی که چه حس قشنگیه... 

تا حالا دلت خواسته که همیشه و همه جا در کنار یکی  

باشی... 

تا حالا دلت خواسته به کسی بگی دوستت دارم... 

تا حالا دلت خواسته خودت رو برای کسی فدا کنی... 

تا حالا شبها  وقتی همه خوابن  تو خلوت خودت   

به خاطر وجود کسی گریه کردي... 

تا حالا خدا را به خاطر خلقت کسی ستایش کردی... 

آره!! ؟؟؟ 

به این میگن عشق...!!! 

حس قشنگیه! نه؟

            <<اگر کسی عاشق شود چه باید بکند؟>>

در زیر سوال نوشتم:

             ((باید صبر کند تا خواست خدا چه باشد.))

بر حسب اتفاق بار دیگر گذرم به آن بیابان افتاد و سنگ را دیدم. در زیر نوشته باز سوال شده بود:

            <<اگر طاقت صبر نباشد چه باید کرد؟>>

در جواب نوشتم:

            ((باید سر روی سنگ گذاشت و مرد.))

بعد از مدتی دوباره خاطر آن سنگ از ذهنم گذر کرد. به سراغ آن بیابان رفتم و سنگ را دیدم که جوانی به آن تکیه کرده و به یک خواب طولانی و ابدی فرو رفته است.

وقتي هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود فضيلت ها و تباهي ها

 در همه جا شناور بودند روزي فضيلت ها و تباهي

 ها خسته و كسل تر از هميشه دور هم جمع شند و ناگهان ذكاوت

 ايستاد و گفت بيائيد يك بازي كنيم مثلا قايم باشك!

همه از اين پيشنهاد شاد شدند و ديوانگي فورا فرياد زد من

چشم ميزارم از اون جايي كه هيچ كس نمي خواست

دنبال ديوانگي بگردد همه قبول كردند ديوانگي جلوي درختي رفت

 و چشمايش را بست و مشغول شمردن شد :

 يك . دو . سه و.... همه رفتند جايي پنهان شدند. خيانت

داخل انبوهي از زباله ها مخفي شد. هوس به مركز زمين

رفت. اصالت در ميان ابرها پنهان شد. دروغ گفت زير سنگي

پنهان مي شوم اما به ته دريا رفت . طمع در كيسه

اي كه خودش دوخته بود مخفي شد. و ديوانگي مشغول شمردن بود

79_80_  81 و... همه پنهان شدند غير از

عشق كه همواره مردد بود و نمي توانست جايي پنهان شود و جاي

 تعجب هم نيست چون سخت ترين كار بشر

پنهان كردن عشق است.در همين حال ديوانگي مشغول شمردن بود 95_

96_97 و.... هنگامي كه به عدد 100

رسيد.....

 ادامه ي مطلب رو برين بخونين